هوالحی الذی لا یموت

زمان، ظرفِ تنگ و مادیِ ماست، اما تاریخ را شأن دیگری است؛ تاریخ، سیرِ الی‌اللهِ انسان‌هایی است که حصارِ تن را شکسته‌اند تا در افقِ ابدیت جای گیرند. امروز، یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، زمینِ این دیار سنگینیِ بارِ امانتی را حس کرد که بر دوشِ تشییع‌کنندگانِ بااخلاص ورق می‌خورد. روزی که پیکرِ رنج‌دیده و متبرکِ قائدِ شهید، سید علی خامنه‌ای، روی دست‌های تشنه‌ی ولایت، تشییع شد و تکبیرهای نماز، آسمان را به گواهی طلبید. این شهادتین، نه یک رسم، که اقرارِ یک ملت بود به راستیِ راهی که او پیمود: «اللهم انّا لا نعلم منه الّا خیرا».

در این لحظاتِ باشکوه و دردمند، نگاهی به گذشته، حقیقتِ جاری در جانِ این نهضت را عریان‌تر می‌سازد. تصویر پیش رو ، دریچه‌ای است به روزهای غریب و پر حماسه‌ی دورانِ ریاست‌جمهوریِ آن قائدِ عظیم‌الشأن؛ عکسی یادگاری در کنارِ حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر حسین سبحانی‌نیا در زمانه‌ی مجلس دوم.

آدمی چون به این سیمای مصمم و این گام‌های استوار می‌نگرد، درمی‌یابد که برای مردانِ خدا، فرقی میان سنگرِ مبارزه، کرسیِ ریاست و مصلای رهبری نیست؛ همه‌جا محرابِ عبادت و تجلی‌گاهِ ادای تکلیف است. این قابِ کهن، تنها تصویرِ دو انسان در یک راهرو نیست، بلکه برگی از تقویمِ وفاداری و صدق است؛ گواهیِ صامتِ روزگاری که بذرِ انقلاب با اخلاصِ یاران و رهبریِ امامِ راحل (ره) در خاکِ جان‌ها کاشته می‌شد.

امروز، جسمِ مطهرِ او در آغوشِ خاک آرام می‌گیرد، اما کیست که نداند حضورِ او تداومِ همان نوری است که از شب‌های عملیات و مناجات‌های سحرگاهی تا هدایتِ کشتیِ امت، هرگز خاموش نشد. او نمرده است، چرا که شهید، ناظرِ همیشگیِ تاریخ است و امتدادِ خونش، حقیقتِ زمان را می‌سازد. ما نیز هم‌صدا با خیلِ عزادارانی که با چشمانی بارانی بر پیکرش نماز گزاردند، زمزمه می‌کنیم:

«پروردگارا! تو شاهدی که جز خیر و صلاح از او ندیدیم؛ پس او را با مقتدایش، سیدالشهدا (ع)، محشور گردان.»

راهش پر رهرو و جلوه‌ی مستانه‌اش جاویدان باد.

سایت اطلاع‌رسانی حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر حسین سبحانی‌نیا